Ευχαριστώ τον Πρόεδρο και όλους τους ανθρώπους που οργάνωσαν αυτή τη συνδιάσκεψη συντρόφισσες και σύντροφοι.

Ακούσαμε τόση ώρα για τα νερά, ακούσαμε για τα φράγματα, ακούσαμε για τον πολιτισμό που ναι, όλα αυτά είναι Πελοπόννησος. Εγώ τώρα θέλω να ευχαριστήσω τον κύριο Ανδρουλάκη για την παρουσία του χτες στο νοσοκομείο της Σπάρτης έδειξε, πέραν του προβλήματος που έχουμε εμείς στην Λακωνία, τι σημαίνει για μας η υγεία. Και όταν μιλάμε για κοινωνικό κράτος και όταν θέλουμε να μιλάμε για βιώσιμη ανάπτυξη δεν μπορούμε να το κάνουμε αυτό χωρίς την υγεία.

Η υγεία είναι βασικός πυλώνας του κοινωνικού κράτους και γι’ αυτό το ΠΑΣΟΚ υποστηρίζει αυτή τη θέση σταθερά από το 1983, συνεχίζοντας το έργο του Παρασκευά Αυγερινού και του Γιώργου Γεννηματά και γι’ αυτό πρέπει να το ξαναβάλουμε στο τραπέζι. Ας δούμε ποια είναι η πραγματικότητα, γιατί οι εποχές αλλάζουν μέσα σε μια Ευρώπη που γερνάει μέσα στους μετακινούμενους πληθυσμούς που δημιουργούν ένα νέο δημογραφικό τοπίο, μέσα στην κλιματική αλλαγή και τις επιπτώσεις που έχει στην υγεία μας. Αλλά ταυτόχρονα και μπροστά στην πρόκληση των νέων τεχνολογιών τι γίνεται.

Τι κάνει ο Έλληνας. Ο Έλληνας ζητάει υπηρεσίες υγείας. Αυτή είναι μια έρευνα η οποία έγινε πρόσφατα από το Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου και χαίρομαι που την έχω εδώ γιατί το Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου παράγει προϊόν.

Είπε ο Δήμαρχος Αθηναίων πριν ότι έχουμε πέσει χαμηλά σε αξιολογήσεις, παράγουμε προϊόν. Λοιπόν, σε αυτή την έρευνα αυτό που είδαμε και ήταν μια δειγματοληψία από όλες τις περιφέρειες είναι ότι οι Έλληνες ζητάνε υπηρεσίες, ζητάνε πρόληψη τα κατώτερα κοινωνικο-οικονομικά στρώματα λιγότερο και που απευθύνονται? απευθύνονται σε έναν ιδιώτη γιατρό συμβεβλημένο με το Ταμείο ή απευθύνονται και σε έναν ιδιώτη γιατρό μη συμβεβλημένο με το Ταμείο ο ένας στους τρεις. Δεν είναι μικρό το ποσοστό και αυτό δείχνει κάτι για την νοοτροπία του Έλληνα.

Υπάρχει όμως ένα 26% που ενώ ήθελε ιατρική βοήθεια δεν κατάφερε να την έχει. Και γιατί δεν κατάφερε να την έχει? Πληρώνουμε για την υγεία. Δεν πληρώνουμε βέβαια όσο η υπόλοιπη Ευρώπη και δεν είναι καλά αυτά που θα δούμε και είναι και διαχρονικά.

Αυτά είναι στοιχεία της Eurostat από το 22. Κοιτάξτε πού βρίσκεται η Ελλάδα πού βρίσκονται οι δαπάνες της ως ποσοστό του ΑΕΠ της. Κοιτάξτε πού βρίσκεται η κόκκινη στη Ευρώπη και πού είμαστε εμείς.

Αντίστοιχα, είναι τα δεδομένα για την κατά κεφαλή δαπάνη υγείας που έχουμε στην Ευρώπη. Πάλι είμαστε χαμηλά. Αντίστοιχα, είμαστε χαμηλά στις δημόσιες δαπάνες υγείας ως ποσοστό των συνολικών κυβερνητικών δαπανών.

Και είναι διαχρονικό αυτό. Είναι το 15, είναι το 22. Αν θέλετε τη γνώμη μου, στη χώρα μας θα ήταν πολύ χαμηλότερες με την κυβέρνηση Μητσοτάκη αν δεν είχε μεσολαβήσει ο COVID που ήταν τεράστιο ανάγκη να κρατηθούν ανοιχτά τα δημόσια νοσοκομεία.

Μας λάτρεψαν για ένα βράδυ και μας χειροκρότησαν. Ελάτε λοιπόν να δούμε αυτό τώρα. Ποιος πληρώνει και γιατί πληρώνουμε.

Πληρώνουμε οι Έλληνες για ενδονοσοκομειακή νοσηλεία και για φάρμακο. Δεν υπάρχει στη λογική του κράτους ούτε η μακροχρόνια φροντίδα υγείας που είναι δουλειά των φροντιστών και του σπιτιού ένα κόστος που ποτέ δεν έχουμε μπορέσει να το μετρήσουμε στην Ελλάδα και βέβαια δεν μιλάμε για έξω νοσοκομειακή φροντίδα. Και πού είμαστε λοιπόν τώρα, ανά τύπο χρηματοδότησης σε δραματική κατάσταση.

Με ελάχιστη διαφορά από τη Βουλγαρία που είναι στο 35%, 34% όσων δαπανώνται στην υγεία βγαίνουν από την τσέπη του Έλληνα. Αμοιβή πάνω ή κάτω από το τραπέζι βγαίνουν από την τσέπη του Έλληνα φορτώνοντας το νοικοκυριό της μέσης της ελληνικής οικογένειας. Κοιτάξτε πόσο ψηλά είμαστε στα ποσοστά εκεί στο 4,3% και τα δίνουμε πάλι για φάρμακο και για νοσηλεία.

Και πού γίνεται όλο αυτό σε μια χώρα που τελικά αποδεικνύεται ότι είμαστε από τις χώρες με τις μεγαλύτερες ανικανοποίητες ανάγκες των ασθενών. Αυτό είναι που δημιουργεί τις τεράστιες ανισότητες στην υγεία. Μπορεί οι ανισότητες υγείας να έχουν να κάνουν και με εγγενή χαρακτηριστικά των πληθυσμών.

Όμως η πρόσβαση, το αποτέλεσμα και το κόστος δημιουργούν τεράστιες ανισότητες. Σε αυτό το 30% που είδαμε πριν στην έρευνα του Πελοποννήσου γιατί οι Έλληνες δεν έχουν υγεία και μάλιστα σε μια περιοχή όπως η Πελοπόννησος αυτή είναι επίσης μια πρόσφατη έρευνα της ΕΛΣΤΑΤ 2022 ποσοστό φτώχειας 26%. Καταγράφει το ψηλότερο ποσοστό η Πελοπόννησος.

Πάμε λοιπόν να δούμε το εξής. Γιατί δεν έφτασαν στον γιατρό η συντριπτική πλειοψηφία γιατί βρήκαν ακριβό το κόστος. Γιατί δεν μπόρεσε να το αντέξει ο μέσος Έλληνας.

Και είναι δραματικό το πόσο ψηλά είμαστε και ειδικά τα κατώτερα και τα μεσαία κοινωνικο-οικονομικά στρώματα στις ανικανοποίητες ανάγκες και στην μη παροχή φροντίδας οδοντιατρικής που είμαστε πάνω πάνω στη λίστα και ιατρικής. Απέναντι σε αυτό, λοιπόν, τι οφείλουμε εμείς ως ΠΑΣΟΚ. Οφείλουμε να απαιτήσουμε να υπάρξει κόστος για την υγεία.

Είναι κόστος επένδυσης, έτσι, δεν είναι κόστος εξόδων. Δεν μπορούμε να πιστεύουμε ότι θα έχουμε οτιδήποτε από το άλλο αν δεν ξοδεύσουμε για την υγεία. Χώρες που πέρασαν και αυτές μνημόνια όπως η Πορτογαλία ξεπέρασαν πάρα πολύ γρήγορα αυτές τις στενωπούς στις οποίες είμαστε γιατί είναι σαφής επιλογή της κυβέρνησης Μητσοτάκη να ιδιωτικοποιηθεί η υγεία.

Κάτω από το τραπέζι, πάνω από το τραπέζι είναι μία επιλογή και ας το ξεκαθαρίσουμε αυτό. Άρα, εμείς τι ζητάμε μπροστά στη νέα εποχή. Ζητάμε να υπάρξει το ΕΣΥ της νέας εποχής.

Τεράστια πρόκληση. Παρεμβάσεις. Παρεμβάσεις στον τομέα της δημόσιας υγείας.

Μία ολοκληρωμένη δημόσια υγεία γιατί μόνο εκεί μπορεί να είναι η πρόληψη. Στην πρόληψη πρέπει να πληρώσουμε, πρέπει να επενδύσουμε. Ενιαίο σύστημα πρωτοβάθμιας υγείας.

Ολοκληρωμένη δευτεροβάθμια υγεία. Όχι με γιατρούς που κυκλοφορούν με εντέλλεσθε από το ένα νοσοκομείο της Πελοποννήσου στο άλλο και από αγροτικούς γιατρούς και ειδικευόμενους που πάλι με εντέλλεσθε θα κυκλοφορούν από το ένα νοσοκομείο στο άλλο. Σύγχρονες μονάδες περίθαλψης εντός των νοσηλευτικών ιδρυμάτων.

Αναβάθμιση του ανθρώπινου δυναμικού. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ στις συνταξιοδοτήσεις που είχαμε και στις αποχωρήσεις των γιατρών δεν προχώρησε σε νέες προσλήψεις. Έστρωσε μια χαρά το έδαφος για την κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Το κόστος αυτή τη στιγμή των γιατρών που δουλεύουν με μπλοκάκι στο νοσοκομείο ξεπερνά κατά πολύ το κόστος που θα είχε η υπηρεσία υγείας αν είχαμε επενδύσει πραγματικά σε αυτήν και με μια προοπτική στο μέλλον. Νέοι γιατροί, νέοι νοσηλευτές πρέπει να γυρίσουν πίσω. Δεν θα γυρίσουν με αυτούς τους εξευτελιστικούς μισθούς.

Τους σπρώχνουμε στο εξωτερικό, τους σπρώχνουμε στον ιδιωτικό τομέα. Και κλείνοντας, ψηφιακός μετασχηματισμός στην υγεία. Δεν μπορούμε να μιλάμε για ΕΣΥ.

Δεν μπορούμε να μιλάμε για νέα εποχή στην υγεία και νέο εθνικό σύστημα υγείας αν δεν βάλουμε καλά στο μυαλό μας τον ψηφιακό μετασχηματισμό. Θα έχει κέρδος η κοινωνία. Θα έχει κέρδος ο πληθυσμός που γερνά.

Υπήρξαν χώρες με μικρότερα έργα από τα δικά μας που επένδυσαν. Κάνοντας μικρά βήματα αλλά βλέποντας σταθερά σε αυτή την κατεύθυνση. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να εκμεταλλευτούμε την τεχνητή νοημοσύνη, τα μεγάλα δεδομένα προς όφελος του ασθενή αλλά και της οικονομίας της υγείας.

Δεν είναι κάτι το οποίο θα γίνει σε μία νύχτα. Είναι όμως κάτι το οποίο θα πρέπει και αυτό να το θεωρήσουμε μία βαριά πολιτική και ηθική μας ευθύνη. Γιατί είναι αυτό που θα μας φέρει στη νέα εποχή.

Γιατί είναι αυτό το οποίο θα προστατέψει τον πληθυσμό μας. Και σκεφτείτε ότι η ψηφιακή αγραμματοσύνη είναι άγνοια. Έτσι είναι πάρα πολύ υψηλής ηλικίας αυτές τις 65+, οι οποίοι θα είναι και οι κύρια ωφελημένοι από το ψηφιακό μετασχηματισμό. Άρα, λοιπόν, απέναντι σε όλες αυτές τις προκλήσεις, αλλά και μέσα σε ένα κλίμα και μία κουλτούρα συνεργασίας με το Δημόσιο Πανεπιστήμιο, με την κοινωνία των πολιτών, με τους ασθενείς που τους θέλουμε δίπλα μας στα συστήματα υγείας, τους θέλουμε συμμέτοχους, δεν μπορούμε να τους αφήσουμε σπίτι τους. Έχουμε ιστορική ευθύνη το ΠΑΣΟΚ. Έχουμε ευθύνη, οι πολίτες δικαιούνται Εθνικό Σύστημα Υγείας, δικαιούνται Δημοσία Υγεία και είναι δικιά μας ευθύνη απέναντι στην πολιτική μας και απέναντι στην ιστορία μας.